خواهی که جویا شوی از این دل غم دیده ی من

زین چسان خون می چکد از پیکرش بر دیده ی من

اشک ها فریاد ها ای نغمه های آسمانی

درد ها فریاد ها ای نغمه های جاودانی

دستانت را می فشارم با دو دست استخوانی

آخر امشب رهسپارم سوی خواب جاودانی

هر چه بودم یا نبودم هرچه کردم یا نکردم

هر چه کردم کاردل بود کاردل از سان گذشته

اکنون عذر میخواهم با تنی در هم شکسته

میخزم با سینه تا دامان یاری را بگیرم

آرزو دارم زیر پای دلداری بمیرم

تا لباس عقد خود پیچد به دور پیکر من

تا نبیند بی کفن فرزند خود مادر من

مادر منشین چشم به ره درگذر امشب

که در کلبه ی پر مهر تو زین پس نیایم

فانوس مرا به درب خانه بیاویز

تا مردم این شهر نگویند که پسرت نیست

مادر دیگر در دفتر شعرم شعر جدیدی را نخواهی خواند

دیگر در آلبوم عکسم عکس جدیدی را نخواهی دید

دیگر هر نیمه شب در را به رویم باز نخواهی کرد

دیگر از من نمیپرسی کجا بودی کجا رفتی در این ظلمت چه میکردی

مادر اگر اون دخترک موطلایی آمد به درب خانه

آهسته در گوشش بگو پسرم بر باد فنا رفت

اگر رفیقانم آمدند بر درب خانه آهسته در گوشش بگو پسرم بر باد فنا رفت

ولی تا آخرین لحظه عمر بدین شیوه سخن گفت

خداحافظ  عزیزانم

خداحافظ رفیقانم

خداحافظ تو ای مادر

....